Oudejaarsdag begon heel goed, Meerle had lekker uitgeslapen en gedroeg zich 'normaal' wel wat verkouden aan het worden, maar alleen nog maar waterige en helder snot. Rond 14 uur moest ze weer naar bed maar het lukte haar niet om in slaap te vallen. Na een uur was ze nog steeds aan het mopperen, wel met langere tussen pauzes. We hebben een tijdje bij haar gezetten maar ook dat hielp niet. Even aan de borst maar ook dat wilde ze niet. Ze werdt steeds verdrietiger en begon ook echt te huilen. Iets wat we niet kennen van ons meisje! Zou ze buikpijn, oorpijn of is het toch de verkoudheid? Of misschien de wortel die je vanmorgen gehad hebt voor het eerst? Of de fles van gisteren met voor het eerst geen borstvoeding of hypoallergeen maar flesvoeding op basis van koemelk?

We konden er niet echt achter komen. Je hebt ook geen koorts. Maar je moet ook veel boeren en gaat daar ook steeds weer van huilen. Om 15.45 gaat papa nog naar de DA in het dorp om neusspray te halen en een pompje waarmee je snotjes uit een babyneusje kunt zuigen ( ja het bestaat echt!).  Inmiddels sta je op instorten, je bent zo moe! Papa neemt je in de draagdoek en we hopen dat je even zal gaan slapen. Het lukt! Maar na 20 minuten ben je alweer wakker en gelijk huil je weer. Mama neemt je over van papa. Weer even aan de borst proberen en met je lopen en zingen. Je valt even in slaap op de arm maar blijft onrustig. Om 18 uur gaat papa naar de buren om te vragen of zij misschien nog paracetamol hebben voor baby's. Ze hebben er 1 maar die is ver over datum. Papa gaat naar de apotheek van het ziekenhuis om ze te halen. Inmiddels is alles dicht en morgen ook. We vinden het toch wel erg fijn als we ze in huis hebben. Om 18.30 is papa weer terug je heb een half uurtje tegen mama aan geslapen. Wat voel je naar als ouder wanneer je kindje zich zo ellendig en verdrietig voelt.

We besluiten je een zetpil te geven (iets waar mama geen voorstander van was, maar nu heel blij mee is dat ze bestaan). Na een half uur lijkt het al te werken langzaam aan komen er weer wat vertrouwde geluidjes uit je en papa en mama zijn heel gelukkig! We proberen je even in de box te leggen en zelfs dat gaat goed! Na een uurtje komt er ook een grote poepbroek aan! Het is veel stevigere ontlastig maar zeker geen opstipatie. Zou dit het dan toch geweest zijn?

Opa Karel en oma Grietha komen ook net binnen ze weten niet wat er de laatste uren allemaal rond om jouw gebeurt is en ze kunnen het ook niet meer aan je zien want je bent weer ons vertrouwde vrolijke meisje! We vertellen ons verhaal en je knuffelt nog even met ze. Dan leggen we je in bed want inmiddels is het 20 uur en hopen we dat je lekker gaat slapen in je eigen bedje. Je slaapt gelijk en we gaan regelmatig even bij je kijken.

Om 23.30 uur besluiten we je voordat het vuurwerk losbarst wakker te maken voor een voeding mama heeft gekolfd zodat we even kunnen zien hoeveel je drinkt. Door je verkoudheid drink je onrustig na 120cc ben je uitgeput en wil je echt niet meer. Nog even bij mama op de arm voor een boertje maar je bent al weer diep in slaap. De volgende ochtend ben je pas om 8.30 uur weer wakker. Los van de snottebellen gaat het weer goed met je. We gaan 's middags toch even met je naar Oma de Wit waar je onzettend vrolijk bent. Maar als we weer thuis zijn krijgen we je niet in slaap. Even schiet de angst er weer in bij papa en mama ojee daar gaan we weer . . . Maar om 20 uur slaap je dan eindelijk, het was toch iets te veel voor je om na gisteravond gelijk weer op pad te gaan. Mama had toch moeten luisteren naar haar moedergevoel! Nu even een paar dagen thuis blijven en rust en regelmaat voor jouw bieden tot je weer beter bent.